Η στάση του Aγ. Νεκταρίου προς τους αιρετικούς και σχισματικούς

Πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ένας Χριστιανός στους αιρετικούς και τους σχισματικούς; Πρέπει να τους κάνει παρέα ή να τους αποφεύγει; Ο άγιος Νεκτάριος, έχει δώσει απάντηση σε αυτό, και τη μαθαίνουμε μέσω του άρθρου αυτού του σεβ. Μητρ. Νικοπόλεως Μελετίου. Και εμείς θα προσθέταμε σε όσους αποφεύγουν τους αιρετικούς, ότι: "Αν φοβάσαι να κάνεις παρέα τον αιρετικό, τότε δεν έχεις εμπιστοσύνη στην πίστη σου!"

Το θέμα της επικοινωνίας με τους μη Ορθοδόξους, με τους αιρετικούς και τους σχισματικούς, είναι σήμερα ένα από τα μείζονα θέματα της Εκκλησίας. Μερικοί καλλιεργούν μια έντονη δυσπιστία για το κάθε τι, που έχει σχέση με τέτοιου είδους επικοινωνίες. Τις θεωρούν προδοσία. Και απαιτούν την πλήρη διακοπή τους. Άλλοι τις θεωρούν εντολή του Χριστού, ζήτημα γνησιότητος. Τάσεις πολωτικές αναπτύσσονται. Βαρειές κατηγορίες εκτοξεύονται. Και όλοι ζητούν να τεκμηριώσουν την Ορθότητα των απόψεών τους, με παραπομπές στην πράξη και στις θεολογικές θέσεις των αγίων.

Ο άγιος Νεκτάριος, σαν τέκνο του 20ου αιώνα, σοφός θεολόγος, θεοχαρίτωτος, θαυματουργός, έχει γενική αποδοχή, από όλους. Πώς έβλεπε τις σχέσεις με τους αιρετικούς; Τι έλεγε γι' αυτές; Ας δούμε. 

Α'

Επιτρέπεται να έχει η Εκκλησία μας σχέσεις με ετεροδόξους; Πότε; Υπό ποίες περιστάσεις;

Κάποιοι δίνουν την απάντηση:

-Μόνο, όταν προσέρχονται εν μετανοία. Όταν δεν προσέρχονται εν μετάνοια, όταν δεν στρέφονται προς την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, σαν την ΜΙΑ ΑΓΙΑ, ποια πρέπει να είναι η συμπεριφορά μας προς αυτούς; Μία ομολογία; Αρκεί; Αρκεί να την δώσωμε; Και ξεμπλέξαμε;

Ποια είναι η τοποθέτηση του Αγίου Νεκταρίου επάνω στα ερωτήματα αυτά;

1. Στα ερωτήματα αυτά ο άγιος Νεκτάριος δεν μας απαντά με μία συστηματική διαπραγμάτευση του θέματος. Στις ήμερες του δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί η λεγόμενη οικουμενική κίνηση. Η προβληματική της ήταν άγνωστη. Δεν είχε ακόμη εμφανισθεί η πολωτική τάση, που παρατηρείται σήμερα, μεταξύ Οικουμενιστών και αντι-οικουμενιστών. Ο άγιος μιλάει παρεμπιπτόντως για το θέμα αυτό. Στο βιβλίο του Ποιμαντική (Μέρος Γ, τμ. Β § 3, σελ. 210-211). Πώς απαντά;

Απαντά καταφατικά. Απόλυτα, θα ελέγαμε, καταφατικά. Γιατί δεν λέγει απλώς επιτρέπεται, αλλά χρησιμοποιεί την λέξη: επιβάλλεται. Και η λέξη επιβάλλεται, είναι πολύ πιο έντονη από την λέξη επιτρέπεται. Η μια αφήνει δικαίωμα επιλογής• η άλλη δεν αφήνει τέτοιο περιθώριο.

Ο άγιος Νεκτάριος λέγει:
Ο επίσκοπος, οφείλει να εμμένει αείποτε (=υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες) στις ηθικές αρχές του Ευαγγελίου. Και σημειώνει εμφαντικά: Τις ηθικές αυτές αρχές του Ευαγγελίου δεν έχει κανένας δικαίωμα, να τις παραβαίνει• ούτε δήθεν λόγω δογματικών αρχών.

Αναφύεται εύλογα το δικό μας ερώτημα:

- Μπορούμε λοιπόν να έχωμε σχέσεις με τους ετεροδόξους;

Απαντάει ο άγιος:

Αι δογματικοί διαφοραί αναφέρονται στο κεφάλαιον της πίστεως. Δεν επιτρέπεται να περιορίζουν την αγάπη. Γιατί το δόγμα δεν καταπολεμεί την αγάπην. Δηλαδή η διαφορά δόγματος δεν αίρει, δεν καταργεί, το χρέος της αγάπης. Αντίθετα: Η αγάπη είναι τόσο πλατειά ώστε συγκαταβαίνει και χαρίζεται στο μη ορθό δόγμα. Πάντα στέγει. Πάντα υπομένει. Δεν επιτρέπεται το δόγμα, ούτε να καθιστά την αγάπη ανενεργό, ούτε να την αλλοιώνει• ούτε πολύ• ούτε στο ελάχιστο. Η χωλαίνουσα πίστις των αιρετικών δεν επιτρέπεται ούτε καν να αλλοιώση και να υποβάθμιση το προς αυτούς της αγάπης συναίσθημα, το χρέος της αγάπης.

2. Μερικοί σύγχρονοι μας δεν συμφωνούν. Έχουν άλλη γνώμη. Λένε:

- Ναι. Οφείλουμε να τους αγαπάμε! Και τους αγαπάμε! Και προσευχόμεθα γι' αυτούς! Όμως, άλλο αγάπη, και άλλο επικοινωνία.

Η τοποθέτηση αυτή, τον άγιο Νεκτάριο δεν τον ευρίσκει σύμφωνο. Η αγάπη, λέγει, ουδέποτε χάριν δογματικής τινος διαφοράς πρέπον εστί να θυσιάζεται. Πόσο κατηγορηματικός είναι ο άγιος! Ούτε χάριν δογματικής τινος διαφοράς! Το χρέος της αγάπης είναι απόλυτο.

Όμως αρκεί η προσευχή από μακριά;

Ο άγιος Νεκτάριος απαντά:

-Όχι. Αυτό δεν αρκεί. Όποιος λέγει ότι η αγάπη μπορεί να περιορισθή μόνο στην προσευχή, κάνει λάθος! Και σε επίρρωση, φέρνει σαν παράδειγμα τον Παύλο. Επισημαίνει ότι ο απόστολος Παύλος προσεύχονταν για τους Εβραίους. Και προσευχόταν για χάρη τους, για τη σωτηρία τους, ηύχετο μάλιστα ανάθεμα είναι, αλλά και έκανε τα πάντα για χάρη τους. Πάντοτε από αυτούς άρχιζε. Και επιφέρει:

-Έτσι και ο επίσκοπος ο μη εργαζόμενος υπέρ των ετεροδόξων υπό ψευδούς κινείται ζήλου και εστερημένος εστίν αγάπης. Όπου αγάπη, εκεί και αλήθεια και φως! Όπου δεν υπάρχει αγάπη, ψευδής ο ζήλος• και πεπλανημένη η δόξα.

Με άλλα λόγια, για τον άγιο Νεκτάριο, εκείνοι που αρνούνται την επικοινωνία με τους αιρετικούς ή σχισματικούς, είναι πλανεμένοι και έχουν ζήλον ου κατ' επίγνωσιν. Τι περισσότερο και τι χειρότερο θα μπορούσε να είχε ειπεί;

3. Συμπέρασμα: Όχι δικό μου (=του γράφοντος), αλλά του αγίου Νεκταρίου:

• Τα της πίστεως ζητήματα ουδόλως δέον εστί να μειώσωσι το της αγάπης συναίσθημα.
• Εκείνοι που δεν θέλουν επικοινωνία είναι διδάσκαλοι μίσους! Και κατ' επέκταση μαθηταί του πονηρού, δηλαδή του διαβόλου.
• Από την ίδια πηγή δεν εξέρχεται και γλυκύ και πικρό νερό.
• Από την ίδια καρδιά δεν μπορεί να βγαίνει και αγάπη και μίσος και πάθος!
• Όποιος έχει αγάπη και διδάσκει την αγάπη, δεν μπορεί να μην αγαπά και τους ετεροδόξους και τους αιρετικούς. Και είναι αδύνατο να μισεί. Γιατί το πλήρωμα της αγάπης εκδιώκει το μίσος.

Είναι θαυμάσιος ο άγιος Νεκτάριος. Δεν μιλάει ούτε για ιερείς, ούτε για λαϊκούς. Γιατί αυτοί δεν ποιμαίνουν. Αυτοί είναι ή συνεργοί - εντολοδόχοι (οι ιερείς), ή απλώς υπηρετικό προσωπικό που υποβοηθεί τους ποιμένες στο έργο τους (οι λαϊκοί).

Ο επίσκοπος πρέπει να δίδει την κατευθυντήρια αρχή και να εποπτεύει τον διάλογο και την επικοινωνία. Συμπέρασμα δικό μου.

Το συμπέρασμα αυτό είναι νόμιμο. Για δύο λόγους:

α. Γιατί ό,τι ισχύει σαν εντολή Θεού για ένα αρχιερέα, ισχύει και για ολόκληρη την Ιεραρχία της Μιας Εκκλησίας, αφού αυτή έχει χρέος με Συνοδικές αποφάσεις να επιβάλλει την τήρηση του Θείου Νόμου• και

β. γιατί ο άγιος Νεκτάριος εις ό,τι έπραττε προς την κατεύθυνση της αγάπης προς τους αιρετικούς και σχισματικούς, τελικά ανεφέρετο –όπως μαρτυρούν πολλές επιστολές του (βλ. Θεοκλήτου Διονυσάτου, ο άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός, σελ. 329 εξ.) στον Οικουμενικό Πατριάρχη, παρ' ό,τι δεν υπήρξε ποτέ ο άμεσος προκαθήμενος του, για περαιτέρω προώθηση και αξιοποίηση.

4. Αν αυτό ισχύει για τον μεμονωμένο επίσκοπο, σαν χρέος του από τις επιταγές του ηθικού νόμου του Ευαγγελίου, πολύ περισσότερο ισχύει για τις Συνόδους των Τοπικών Εκκλησιών και για την Ορθόδοξη Εκκλησία στο Σύνολό της.

Β'

1. Ο άγιος Νεκτάριος ομιλώντας για το χρέος του επισκόπου να μεριμνά να έχει επικοινωνία με αγάπη για τους ετεροδόξους και σχισματικούς, στην προσπάθεια του να τους επαναφέρει με τον διάλογο στην επίγνωση της αλήθειας, υπενθυμίζει με έμφαση ότι στον τομέα αυτό αναπτύσσεται δύο ειδών ζήλος: ο ζήλος κατ' επίγνωσιν και ο ζήλος ου κατ' επίγνωσιν. Η τοποθέτηση αυτή του Αγίου μας υπεχρέωσε να αναζητήσωμε στα έργα του και να ιδούμε, τι εννοεί.

Και πράγματι στο βιβλίο του Γνώθι σ' αυτόν (κεφ. Ζ § 36, σελ. 179 εξ.) παραθέτει όπως πάντοτε με σαφήνεια, ξεκάθαρα, τις απόψεις του.

2. Ας ιδούμε λοιπόν,
α. ποιος είναι ο κατ' επίγνωσιν ζηλωτής• και
β. ποιος είναι ο ου κατ' επίγνωσιν ζηλωτής.

α. Ποιος είναι ο κατ' επίγνωση ζηλωτής; Απαντά ο Άγιος:
• Ό κατ' επίγνωσιν ζηλωτής, δεν είναι ποτέ, δεν μπορεί να είναι ποτέ, μειωμένης Ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας άνθρωπος.

• Είναι αληθής ένθους της πίστεως λατρευτής και αυστηρός τηρητής του θείου νόμου και των πατρίων παραδόσεων.

• Διακαίεται από τον πόθον για: διάδοσιν του θείου λόγου, στερέωσιν της πίστεως, ευόδωσιν του έργου της Εκκλησίας, και μείζονα επίδοσιν του θείου κηρύγματος και αποκατάστασιν της βασιλείας του Θεού επί της γης.

Όμως αυτό δεν αρκεί, τονίζει ο άγιος Νεκτάριος. Για να είναι γνήσιος ο ζήλος, οφείλει ο ζηλωτής να καλλιεργεί και τον έσω άνθρωπον, να είναι Χριστού εικόνα, εραστής πασών των αρετών.

Και προσθέτει ο Άγιος: ο αληθινός ζηλωτής:

• Δεν απαυδά, δεν αποκάμνει, δεν αισθάνεται κάματον, δεν εξαντλείται, δεν δυσθυμεί, αλλά αεί ακμαίος και ζωηρός, εύθυμος και θαρραλέος ορμά προς την εργασίαν.

• Πυρούται υπό ένθέου ζήλου. Και επιζητεί να επεκτείνει τας ενεργείας του προς πάσαν την ανθρωπότητα.

• Με τι κίνητρο; Ορμώμενος εξ αγάπης προς τον Θεόν και τον πλησίον. Και γι' αυτό πράττει τα πάντα μετ' αγάπης και αυταπαρνήσεως.

• Ουδέν πράττει το δυνάμενον να φέρει θλίψιν εις τον πλησίον του.

• Ουδέν εξωθεί αυτόν εις παρεκτροπήν.

• Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του κατ' επίγνωσιν ζηλωτού: Αγάπη θερμή προς τον Θεόν και τον πλησίον. Πραότης. Ανεξιθρησκεία. Ευεργεσία. Ευγένεια τρόπων. Είναι ΤΥΠΟΣ ΑΛΗΘΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ.

Συμπέρασμα:

Τον αληθινό, τον κατ' επίγνωση ζηλωτή, δεν θα τον ευρείς σε τίποτε σκάρτο!

3. Ποιος είναι ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής;

Ο μη κατ' επίγνωση ζηλωτής έχει κατά τον Άγιό μας, τα έξης χαρακτηριστικά (βλ. Γνώθι σ' αυτόν κεφ. Ζ, § 36, σελ. 179):

• Πλανάται στις σκέψεις και στις ενέργειές του. Δηλαδή ούτε σκέπτεται σωστά, ούτε ενεργεί σωστά. Είναι ένας άνθρωπος λάθος.

• Πράττει τα ενάντια προς τας διατάξεις του Θείου Νόμου. Αυτοχαρακτηρίζεται ζηλωτής και φρουρός των πατρικών παραδόσεων. Προφανώς, από υπερεκτίμηση των απόψεών του και της αποστολής του. Χαρακτηρίζει άλλους, εκείνους που δεν συμφωνούν με τις απόψεις του, προδότες της Ορθοδόξου πίστεως και σε δογματικά ζητήματα μειοδότες. Επικρίνει. Και κατακρίνει. Χάριν της Ορθοδόξου Πίστεως. Δηλαδή;

• Διαπράττει το κακόν, όπως επέλθη το υπ' αυτού ποθούμενον αγαθόν (=καταντάει εσωτερικά ιησουίτης).

• Εύχεται τω Θεώ να ρίψη πυρ εξ ουρανού να κατακαύση πάντας τους μη δεχόμενους τας αρχάς και πεποιθήσεις του. Εκφωνούν εναντίον τους αναθέματα!

• Προς τους ετεροδόξους, μίσος, θυμός, φθόνος, εμπάθεια (=ασφαλώς αυτά δεν είναι ποτέ εκ Θεού). Παράλογος επιμονή εν τη προασπίσει των Ιδίων φρονημάτων (=πλήρης έλλειψις ταπείνωσης)• παράφορος ζήλος προς κατίσχυσιν εν πάσι (=θέλει παντού να του περνάει, να έχει τον τελευταίο λόγο), φιλοδοξία, φιλονικία, έρις, φιλοτάραχον.

Και συμπεραίνει ο άγιος Νεκτάριος: ο μη κατ' επίγνωσιν ζηλωτής είναι άνθρωπος ολέθριος.

Τα αυστηρά αυτά λόγια του γεμάτου ταπείνωση και αγάπη αγίου Νεκταρίου, πρέπει να μας προβληματίζουν όλους. Και να το έχωμε μόνιμο ερώτημα μέσα μας: Μήπως ο ζήλος μου εκτρέπεται σε ζήλον ου κατ' επίγνωσιν και αντί κάλου προξενεί κακό; Δοκιμαζέτω έκαστος εαυτόν. Έκαστος τω ιδίω Κυρίω στήκει ή πίπτει.

Γ'

1. Τα προλεχθέντα κάνουν να εγείρεται το ερώτημα:

• Μήπως ο άγιος Νεκτάριος είχε καταντήσει (από την πολλή συναισθηματική αγάπη του!) ανεδαφικός και ουτοπικός;

• Μήπως δεν είχε τον πικρό ρεαλισμό της δικής μας πείρας; Γιατί εμείς το βλέπομε, ότι ο διάλογος με την (Ρωμαιο-)Καθολική Εκκλησία βαδίζει προς πλήρη αποτυχία.

Όχι. Ο άγιος είχε μελετήσει καλά όλα τα συναφή προβλήματα. Και στο βιβλίο του Περί των αιτίων του Σχίσματος τ. Α, σελ. 159-163, καθιερώνει αρχές, που σήμερα για τους διάλογους είναι καταστατικής αξίας.

Ας τις ιδούμε:

Λέγει ο άγιος Νεκτάριος: Οι όροι της ενώσεως (μεταξύ Ορθοδόξου και Λατινικής Δυτικής Εκκλησίας) είναι τοιούτοι, ώστε καθιστώσι την ζητουμένην ένωσιν αδύνατον. Διότι δεν έχουν ουδέν σημείον συναντήσεως. Ζητούσι δε εκάτερα τα μέρη παρά της ετέρας Εκκλησίας, ούτε πλείον ούτε έλαττον την άρνησιν εαυτής, την άρνησιν των θεμελιωδών αρχών, εφ' ων εδράζεται όλον το οικοδόμημα της.

Εμείς ζητούμε να αρνηθούν οι (Ρωμαιο-)Καθολικοί το πρωτείο, το αλάθητο, το Φιλιόκβε. Όμως επάνω στα δόγματα αυτά στηρίζεται ολόκληρη η (Ρωμαιο-)Καθολική Εκκλησία. Αν τα αρνηθούν, αρνούνται την Εκκλησίαν τους εκ θεμελίων κάτι που είναι γι' αυτούς πολύ δύσκολο, αν μη και αδύνατο!

Ομοίως εκείνοι ζητούν από εμάς να δεχθούμε το πρωτείο και το αλάθητο. Αλλά και εμείς, αν τα δεχθούμε αυτά, αρνούμεθα εκ θεμελίων την Εκκλησία μας, που στηρίζεται στην Συνοδικότητα. Άρα και αυτό είναι αδύνατο να γίνει! Προς τι λοιπόν ο διάλογος;

2. Και προχωρεί ο Άγιος σε μια ακόμη καταστατικής σπουδαιότητας διατύπωση. Λέγει:
Εν όσω τα μεν κύρια αίτια του χωρισμού μένωσι τα αυτά, αι δε εκκλησίαι αντέχωνται των εαυτών, η ένωσις είναι αδύνατος. Ίνα θεμελιωθή ένωσις, πρέπει αύτη να στηρίζεται επί των αυτών αρχών (δηλ. να έχουν τα δύο μέρη αποδεχθεί τις αυτές θεμελιώδεις αρχές). Άλλως πας κόπος μάταιος.

Τα λόγια αυτά του Αγίου ισχύουν βασικά για τον διάλογο με τους (Ρωμαιο-)Καθολικούς. Ασφαλώς τα ίδια ισχύουν και για τον διάλογο με τους Αντιχαλκηδόνιους. Αν οι Αντιχαλκηδόνιοι μένουν στην Εκκλησιαστική τους ταυτότητα, να αρνούνται την Σύνοδο της Χαλκηδόνος, δεν είναι πας κόπος μάταιος;

3. Μετά από αυτά δημιουργείται εύλογα το ερώτημα:

Αν οι ετερόδοξοι εμμένουν στην ταυτότητα της Εκκλησίας τους, και συνεπώς, φαίνεται ολοκάθαρα από την αρχή, ότι πας κόπος μάταιος, τι λόγο υπάρξεως έχουν οι διάλογοι και οι επικοινωνίες με τους ετεροδόξους, αιρετικούς και σχισματικούς;

Ασφαλώς, θα έπρεπε ο άγιος Νεκτάριος να έλεγε: Λάθος. Συγγνώμη, αν είπα κάπου άλλου στα βιβλία μου κάτι διαφορετικό. Όμως δεν το λέγει.

Τι λέγει;

Ο άγιος Νεκτάριος λέγει: Εστί λίαν πιθανόν, να ελκύση ο επίσκοπος (ο διαχειριζόμενος τον διάλογον) και την εξ εσφαλμένης περιωπής κρίνουσαν δογματικόν τι ζήτημα εκκλησίαν.

Δηλαδή ο άγιος Νεκτάριος λέγει:

Όσο και αν φαίνεται αδύνατο και κόπος μάταιος εστί λίαν πιθανόν. Έτσι δεν ξεκινάει κάθε δραστηριότητα εσωτερικής και εξωτερικής ιεραποστολής; Υπάρχει ποτέ σιγουριά για αποτέλεσμα;

Ο διάλογος έχει ένα σκοπό. Να βοηθήσει την ετερόδοξη ή σχισματική εκκλησία, να καταλάβει το λάθος της. Γιατί μόνο τότε μπορεί, υπάρχει πιθανότητα, να επανέλθει στην Ορθοδοξία και στην σωτηρία, (αφού η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία Εκκλησία), όχι ένα άτομο μόνο, αλλά ένα σύνολο, μια ολόκληρη Εκκλησία.

Και αυτός είναι ο υπέρτατος στόχος κάθε ποιμαντικής: Να ελκύσει σύνολα. Σύνολα μεγάλα.

Ο στόχος του αγίου Νεκταρίου είναι καθαρά ποιμαντικός. Αφορά στην σωτηρία. Ο επίσκοπος, η Εκκλησία, εργάζεται μόνο για την σωτηρία. Όχι για τα όποια σχέδια.

Συμπέρασμα

Η εργασία των ατόμων και της Εκκλησίας (=των ποιμένων) για την σωτηρία, είναι κατά τον απ. Παύλο ένας πόλεμος. Ανέκαθεν στους πολέμους εφάρμοζαν μία τέχνη, που λέγεται στρατηγική. Η στρατηγική είναι μία μεθόδευση ενεργειών. Η καλή μεθόδευση ενεργειών έδωκε σε στρατηγούς περιφανείς νίκες. Η κακή, έγινε αφορμή να διαλυθούν κοσμοκρατορίες.

Το ίδιο ισχύει και για την πνευματική ζωή. Χρειαζόμαστε στρατηγική• καλή μεθόδευση.
Στο Γεροντικό διαβάζομε:

Δύο μοναχοί συναντούν χωριστά ο καθένας, έναν ιερέα των ειδώλων στην έρημο. Ο πρώτος μιλάει δογματικά, όπως τον έβλεπε υπό το πρίσμα του δόγματος, ότι η ειδωλολατρεία είναι δαιμονική θρησκεία και οι ιερείς της υπηρέτες του διαβόλου. Του λέει:

-Αί, αί δαίμον! Πού τρέχεις;

Ο άλλος του μιλάει με την χριστιανική καλοσύνη και αγάπη. Του λέει:

-Σωθείης• σωθείης, καματηρέ!

Αυτό σημαίνει καλή μεθόδευση• καλή στρατηγική.

Ερωτάει με απορία ο ιερέας τον άγιο Μακάριο.

-Τι καλό είδες επάνω μου, Χριστιανός συ, και μου μιλάς με τόσο καλό τρόπο;

Απαντά ο άγιος:
-Βλέπω, ότι εργάζεσαι για την ψυχή σου με ζήλο. Και σε λυπάμαι, γιατί δεν το έχεις καταλάβει, ότι ο κόπος σου θα πάει χαμένος!...

Αποτέλεσμα:

• Τα λόγια του πρώτου εξόργισαν τον ιερέα τόσο, που όρμησε επάνω του και τον εσάπισε στο ξύλο.

• Τα λόγια του δευτέρου, τον κατένυξαν τόσο, που άφησε την ειδωλολατρεία και το επίζηλο αξίωμά του, και έγινε Χριστιανός και μοναχός (Αββά Μακαρίου, λθ΄).

Το πιστεύω και των δύο μοναχών ήταν το ίδιο. Ο ένας έκαμε μία άκριτη μετωπική επίθεση εναντίον του ιερέα των ειδώλων. Ο άγιος Μακάριος εφάρμοσε μία στρατηγική• έκαμε μια μεθόδευση. Και εκέρδισε μια μεγάλη νίκη. Εκέρδισε έναν άνθρωπο. Εκέρδισε τον αδελφό του. Για την αιώνια ζωή.

Ο άγιος απόστολος Ιωάννης πλήρης ων της αγάπης, πλήρης γέγονε και της θεολογίας.

Και ο άγιος Νεκτάριος, ο άνθρωπος της άνευ όρων, ορίων και προϋποθέσεων αγάπης και καλοσύνης, με την σιγουριά της αγάπης και της γνώσης της αγίας Ορθοδόξου Πίστεως, θεωρούσε χρέος του να έχει επικοινωνία, και ήταν άνετος στην επικοινωνία, με αιρετικούς και σχισματικούς• ποθώντας και επιδιώκοντας την σωτηρία τους.

Είχε σωστό κριτήριο. Και σωστό μέτρο. Και έγινε τύπος Ορθοδοξίας και Ορθοπραξίας.

Μητροπολίτου Νικοπόλεως ΜΕΛΕΤΙΟΥ
Πηγή: Περιοδικό Διάλογος, τ. 31

"Οι σιωνιστές εργάζονται, εμείς τι κάνουμε;"-παπα Φώτης Λαυριώτης

"Οι σιωνιστές εργάζονται, εμείς τι κάνουμε;"-παπα Φώτης Λαυριώτης

• Σάββατο, Μαϊ 17 2014

Смесители для душа и ванны
Детские игрушки, развивающие игры

Με το "ευλογείται Γέροντα", αυτή την φράση μού έλεγε κάθε φορά που τον συναντούσα επί 20 και συναπτούς χρόνους γνωριμίας. Τότε αναρωτιόμουν γιατί το έλεγε κατ' επανάληψη και πεισματικά, σήμερα το βιώνουμε όλοι μας!!!

Όταν έλεγε αυτή την φράση το πρόσωπο του μόρφωνε συσπάσεις οργής, πονούσε πάρα πολλά χρόνια για τα δόλια σχέδια που εξύφαιναν εναντίον της Ορθοδοξίας και της Πατρίδας μας. Στα γαλάζια μάτια του έβλεπες ΧΡΙΣΤΟ και ΕΛΛΑΔΑ.

Μετά την συζήτηση πάντα, μα πάντα με αποχαιρετούσε με το "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" για την πατρίδα και καλή αντάμωση στην επουράνια Πατρίδα μας.

5-3-1988, συγκράτησα αυτή την ημερομηνία γιατί ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα στην Μυτιλήνη για να προσκυνήσω τους Νεοφανείς Αγίους της, τον ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ, τον ΔΙΑΚΟΝΟ ΝΙΚΟΛΑΟ και την ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΙΡΗΝΗ. Τον πρώτο άνθρωπο που συνάντησα μόλις βγήκα από το πλοίο της γραμμής, εκεί κοντά στην καταπακτή, ήταν ένας ρακένδυτος Λευίτης με γυμνά πόδια που έσερνε ένα καροτσάκι με παλιοσίδερα και πέτρες. Μα καλά τι έπαθε αυτός αναρωτήθηκα, τρελάθηκε; Την απορία μου την έλυσε ο ταξιτζής "είναι ο Παπά Φώτης από τα Πάμφυλα και όλη μέρα γυρίζει μαζεύοντας από εδώ και από εκεί υλικά και με αυτά μόνος του κτίζει Εκκλησία".

Πέρασε λίγος καιρός και σε επόμενο ταξίδι μου στην Μυτιλήνη έψαξα να τον βρω. Τον βρήκα μέσα στον ελαιώνα των Παμφύλων, ήταν μεσοκαλόκαιρο και ο Γέροντας αναπαυόταν στην ψηφιδωτή από μαρμαράκια απλωταριά που είχε κτίσει με τα χεράκια του έμπροσθεν του Ιερού Ναίσκου του Αγίου Λουκά του Νεομάρτυρα του εκ Παμφύλων που είχε τον κατασκευαστικό ρυθμό των Ναών του Μυστρά.

"Ευλογείται Γέροντα, την ευχή σας" του φώναξα έξω από τον βοτσαλωτό περιτείχισμα που περιέβαλε τα κτίσματα.

Δεν μου μίλησε, επέμενα και τότε με κοιτάξε αυστηρά και μου λέει "εγώ δεν έχω ευλογία και ευχή" και συνεχίζει "οι σιωνιστές εργάζονται παλληκάρι μου, εμείς τι κάνουμε; Τώρα το ρίξαμε στο ραχάτι, σε λίγο να δεις τι θα γίνει". Αμάν πέσαμε σε σαλεμένο μονολόγησα, έκανα να φύγω, "έλα μέσα να ξεκουρασθείς" μου είπε.

Από τότε αυτή η κατά ΧΡΙΣΤΟ σαλότητα όσες φορές και κατά ΘΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ τον συνάντησα και σε όποιο μέρος τον συνάντησα πάντα με ανάπαυε και γιόμιζα με την άλλη Χαρά φυσικά όχι αυτή του κόσμου. Σε αυτές τις απρόσμενες συναντήσεις πολλές φορές μου εκμυστηρεύθηκε γεγονότα των βιωματικών διαδρομών του που λόγω χώρου επιλεκτικά αναφέρω.

"Ο Γέροντάς μου ονόματι Παυλίδης ήταν γιατρός, σπουδαγμένος στο Παρίσι και στην Κωνσταντινούπολη, μόναζε στην Μεγίστη Λαύρα του ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. Κάποια μέρα με φώναξε και μου ζήτησε να τον βοηθήσω να σχίσει τα πτυχία του, λέγοντας μου...αυτά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στο ΠΤΥΧΙΟ που δίνει Ο ΘΕΟΣ...".

"Γέροντα αυτή την εποχή..." ήταν μέσα δεκαετίας του '90 "...βγαίνουν βιβλία για τον Γέροντα Παίσιο, τι γνώμη έχετε;". "Αυτός παιδί μου είναι το διαμάντι της Εκκλησίας μας, τον γνώρισα καλά γιατί μαζί βοηθούσαμε τον Παπά Τύχωνα. Εμείς είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε μεγάλους Γεροντάδες και μαζεύαμε το πνευματικό μέλι τους απλόχερα. Έτσι γνώρισα και τον Γέροντα ΑΓΙΟ ΣΙΛΟΥΑΝΟ και με έπιασε τότε μια όρεξη μέσα από τις Αγιορείτικες Βιβλιοθήκες και τα συναξάρια του ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ να συγκεντρώσω όλους τους γνωστούς μέχρι εκείνα τα χρόνια ΑΓΙΟΥΣ της Νήσου Λέσβου και βρήκα πολλούς Αγίους και Νεομάρτυρες της τοπικής Εκκλησίας. Όταν επέστρεψα στην Μυτιλήνη παρήγγειλα την πρώτη Εικόνα τους και την Ασματική Ακολουθία τους από το Άγιο Όρος.

Επειδή καταγινόμουν με τους τοπικούς Αγίους, την εποχή που εργαζόμουν στην Ιερά Μητρόπολη με φώναξε ο Μακαριστός Ιάκωβος ο εκ Σιατίστης και με ρώτησε τι γνώμη έχω για τις Θαυμαστές Εμφανίσεις των Νεοφανών ΑΓΙΩΝ στον λόφο των Καρυών της Θερμής... ήταν το '59-'60..., προσπαθώντας να λύσει τις απορίες του, πως είναι δυνατόν να εμφανίζονται οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη ολοζώντανα σε απλοϊκούς ανθρώπους; Είπα στον Σεβασμιότατο να μην αμφιβάλλει καθόλου γιατί και εγώ μικρό προσφυγόπουλο από τα Βουρλά της Μ. Ασίας, όταν έβοσκα πρόβατα στον Ένηπτο λόφο των Καρυών αξιώθηκα να τους δω πολλές φορές μέσα σε ΦΩΣ ολοζώντανα δίχως να γνωρίζω τότε τα ονόματα τους. Αυτοί οι Άγιοι παιδί μου οι Νεοφανείς είναι πολύ μεγάλοι ΑΓΙΟΙ και κοσμούν το στερέωμα της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Αυτό το νησί έχει μεγάλες Ευλογίες από την ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ γιατί κράτησε Εικονόφιλη στάση στους εικονομαχικούς χρόνους. Από σεβασμό στην ΜΗΤΕΡΑ του ΚΥΡΙΟΥ μας στην ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣΣΟΥ παρήγγειλα πριν πολλούς χρόνους στον Γέροντα Γεράσιμο τον Μικραγιαννίτη τον Παρακλητικό Κανόνα της Εφέστιας Εικόνας ΤΗΣ".

Μου τα έλεγε αυτά και απέναντι μου έβλεπα έναν ρακένδυτο Αρχιμανδρίτη, πολλές φορές ανυπόδητο όπως τον συναντούσα μέσα στις αστικές συγκοινωνίες των Αθηνών όταν κατέβαινε από την Λέσβο για να πάει να λειτουργήσει σε φυλακές και νοσοκομεία.

Διέδραμε με ένα τρίχινο ταγάρι όλη την Ελλάδα όπου υπήρχε αναγκεμένος λαμβάνοντας άνωθεν πληροφορία. Ο ίδιος μου είπε...

"Την δεκαετία της πτώχειας του '40 με βαρύ χειμωνιά έπρεπε νύκτα να πάω από ένα χωρίο σε άλλο διασχίζοντας τις παγωμένες πεδιάδες του Κιλκίς, οι χωριανοί μού έδωσαν ένα φακό για τον δρόμο, αλλά στα μέσα του δρόμου με περικύκλωσε ένα κοπάδι λύκων, τρόμαξα και άρχισα να λέω τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, τότε είδα κάτι πρωτόγνωρο οι λύκοι ερχόταν ένας-ένας και ακουμπούσαν με τις τρίχες τους το ράσο μου και με ξεπερνούσαν βαδίζοντας πιο μπροστά από μένα. Αυτό γινόταν όσο έλεγα τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ.

Τώρα που πλάκωσαν ¨βαρείς λύκοι ¨στην πατρίδα μας το ίδιο να κάνετε και εσείς!!!"

Ο Παπά Φώτης ήταν πολύ καλός γνώστης της Ελληνικής Ιστορίας και μάλιστα της Εκκλησιαστικής, όμως η αγάπη του για τους Δογματικούς Πατέρες της Εκκλησίας ήταν μοναδική, σε σημείο μάλιστα πάνω σε αποκόμματα χαρτονένια που τα έβρισκε από εδώ και εκεί να γράφει σε αυτά τους Λόγους των Θεοφόρων Πατέρων και να τα μοιράζει στον κόσμο αντί ευλογίας. Πάντα μέσα στο ταγάρι του είχε ένα μικρό ψαλιδάκι με το οποίο αποσπούσε απο αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών Εικόνες Αγίων γιατί θεωρούσε μεγάλη ασέβεια να ρίχνονται στα σκουπίδια.

Στις δογματικές εκτροπές ήταν λάβρος κατά πάντων και δεν έκανε εκπτώσεις. Προγνώριζε την επίσκεψη του Πάπα στην Ελλάδα και τι ¨ευλογίες¨ έφερνε αυτή η επίσκεψη...στην πατρίδα μας.

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 τον ρώτησα "Παπά Φώτη τι θα γίνει με τους Τούρκους απέναντι;" "Τώρα θα κάνουμε τον ψόφιο κοριό!! Λίγη υπομονή και θα γίνει το ΑΓΙΟ ΘΕΛΗΜΑ του ΘΕΟΥ σε αυτούς και σε εμάς. Όμως να ξέρεις κάτι την Μ. Ασία την χάσαμε το '20 γιατί ο Ελληνικός Στρατός έβριζε τα ΘΕΙΑ και οι ανώτεροι αξιωματικοί του κατέλυαν στα χαμαιτυπεία της εποχής που φρόντισαν οι Κεμαλιστές να έχουν κατασκόπους!!"

Ιανουάριος του 2003, σε οικία πνευματικών αδελφών χαρίζω στο Παπά Φώτη ένα δώρο-κλειστό δέμα και αυτός σαν αντίδωρο μου χαρίζει ένα χαρτόνι πάνω στο οποίο με βυζαντινή γραφή και εκκλησιαστικές μικρογραφίες έχει γράψει το κατά ΙΩΑΝΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ που διαβάζεται στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ. "Παπά Φώτη, άνοιξε γρήγορα το δέμα που σου έδωσα" ο παπά Φώτης έκανε ¨υπακοή¨ άνοιξε το δέμα και ασπάσθηκε την εικόνα της ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ που του είχα χαρίσει.

Νοέμβριο του 2009 τον συναντώ για τελευταία φορά στο φιλόξενο σπίτι που τον γηροκομούσε με αγάπη στην Αθήνα. Ο Γέροντας είχε το βλέμμα του προσηλωμένο αλλού. Αυτή την φορά δεν με υποδέχθηκε με την γνωστή φράση του "οι σιωνιστές εργάζονται, εμείς τι κάνουμε;". Απόλυτη σιωπή σε όλες τις ερωτήσεις μου που με αγωνία του εξέθετα καθότι η πατρίδα μας ένα μήνα πριν άρχισε να μπαίνει στο καμίνι των δοκιμασιών της. Μόνο τραγουδούσε με την γλυκεία φωνή του "τα ρούχα τα μελιτζανιά". Τότε μου είπαν ότι όταν είναι στενοχωρημένος τραγουδά αυτό το τραγούδι!! Που να σκεφτώ τότε ότι κάποιοι ήδη φόρεσαν στην πατρίδα μας μωβ σάβανο...

Σε λίγο ο Γέροντας ανασηκώθηκε από το κρεβάτι και έδειξε απέναντι του μια πανέμορφη Εικόνα της Αναστάσεως του Κυρίου μας, χαμογέλασε γλυκύτατα και είπε ΩΡΑΙΟ, ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ!!!

5-3-2010 έμαθα την Κοίμηση του ΠΑΠΑ ΦΩΤΗ .

Σαν να μου φάνηκε να τον είδα να σέρνει το καροτσάκι του, όπως την πρώτη φορά που τον αντίκρισα με την μόνη διαφορά, τώρα αστραποβολούσε και μέσα στο καροτσάκι του δεν είχε άχρηστα μπάζα αλλά προσευχές και ικεσίες για να τις εναποθέσει στον Θρόνο του ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ να σώσει την ΠΙΣΤΗ και την ΠΑΤΡΙΔΑ, αυτά τα δύο για τα οποία νοιαζόταν σε όλη την επίγεια βιωτή του και πολεμούσε για αυτά με την κατά ΧΡΙΣΤΟ ΑΓΙΑ ΣΑΛΟΤΗΤΑ του. ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Λόγος περί σωτηρίας της ψυχής

Λόγος περί σωτηρίας της ψυχής

'Οποιος αισθάνθηκε 

τις αμαρτίες του, είναι ανώτερος

από εκείνον που ανασταίνει 

νεκρούς με την προσευχή του.

Όποιος στενάζει μια ώρα

για την ψυχή του, είναι ανώτερος 

από εκείνον που ωφελεί όλον τον κόσμο.

'Οποιος αξιώθηκε να δει τον εαυτόν του,

είναι ανώτερος από εκείνον που αξιώθηκε να δει αγγέλους.

Σε αυτόν που γνώρισε τον εαυτόν του,

δίνεται η γνώση των πάντων.

Διότι η γνώση του εαυτού μας είναι πλήρωμα

της γνώσης των πάντων 

(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

Anthony Bloom:Εσύ είσαι η Αγάπη Μου!

Anthony Bloom:Εσύ είσαι η Αγάπη Μου!

Όσο η Θυσία δεν είναι παρούσα στο μυστήριο της αγάπης, κάτι ουσιαστικό λείπει, κάτι ουσιαστικό είναι απόν από αυτή και η αγάπη είναι καταδικασμένη στην καταστροφή.

Θυσία σημαίνει να είσαι φτιαγμένος άγια, να κομίζεις τον εαυτό σου ως μία προσφορά προκειμένου οι άλλοι να πληρωθούν μέσα σε τέλεια αμοιβαία ενατένιση. Αυτό ακριβώς πραγματώνεται μέσα στην ενδοτριαδική σχέση του Θεού μας (μεταξύ Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος).

Αυτό μας δίνει ένα εκπληκτικά δυναμικό όραμα του Θεού μας, ενός Θεού που είναι ζωντανός όχι επειδή είναι φτιαγμένος κατ’ αυτόν τον τρόπο και ανίκανος για οτιδήποτε άλλο από το θριαμβικό Του Φως, αλλά ενός Θεού που είναι αγάπη, ενός Θεού θυσιαστικής αγάπης, τέτοιας που σημάδεψε τον Σταυρό, ενός Θεού που αποδέχεται, καταφάσκει και επιλέγει τον θάνατο ως μία έκφραση αγάπης, ενός Θεού στον οποίο είναι εγγενές το μυστήριο της Ανάστασης, της νίκης καταπάνω στον θάνατο. 

Όταν η αγάπη κάνει την εμφάνισή της, ο πόθος του ανθρώπου να επιβεβαιώσει τον εαυτό του παραμένει στο ξεκίνημα ακόμα δυνατός. Λέμε«εσύ είσαι η αγάπη μου» και τονίζουμε τρομερά τη λέξη «μου»εκλαμβάνοντας το «εσύ» σαν αντικείμενο και χρησιμοποιώντας τη λέξη«αγάπη» όχι ως όνομα ζωογόνου δυναμικής αλλά σαν έναν απλό και σκέτο σύνδεσμο που συνδέει το «εσύ» με το «μου».

Όταν όμως η αγάπη προκόβει, όταν ανακαλύπτοντας τον άλλο, αυξάνεται ο θαυμασμός, η εκστατικότητα, η λατρεία και ο σεβασμός του προσώπου του, τότε το «μου» αρχίζει να συρρικνώνεται, το «εσύ» να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία και η σχέση μεταξύ των δύο δεν είναι πια μία απλή σχέση συνδέσμου αλλά γίνεται μία σχέση αληθινά δυναμική. Σ’ αυτή τη σχέση ο άλλος αποκτά μία ολοένα μεγαλύτερη σημασία και ταυτόχρονα η δική μου σημασία γίνεται ολοένα και λιγότερη, έτσι ώστε σταδιακά το αγαπημένο πρόσωπο να σημαίνει τα πάντα και το «εγώ» να μη σημαίνει τίποτα πια για μένα.

Αυτό εννοούσε και ο Χριστός όταν έλεγε πως κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτόν που είναι πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του για τον αγαπημένο του, τον πλησίον του.

Αnthony Bloom

Άγιοι Άγγελοι και το έργο τους (Από τα συγγράμματα του Μ. Βασιλείου)

Άγιοι Άγγελοι και το έργο τους (Από τα συγγράμματα του Μ. Βασιλείου)

13ΦΕΒ

α. Η δημιουργία των Αγγέλων
Ο Κτίστης και Δημιουργός των πάντων για την κατάσταση αυτή έπλασε δημιουργήματα, το νοητό φως που αρμόζει στη μακαριότητα αυτών που αγαπούν τον Κύριο, τις λογικές και αόρατες φύσεις των Αγγέλων και όλη την αρμονία των νοητών όντων, που υπερβαίνουν τη διάνοιά μας και των οποίων δεν μπορούμε να συλλάβουμε ούτε τις ονομασίες. Αυτά (τα νοητά όντα) αποτελούν την ουσία του αοράτου κόσμου, καθώς μας διδάσκει ο απ. Παύλος, λέγοντας: «Γιατί απ’ Αυτόν κτίστηκαν τα πάντα, είτε τα ορατά, είτε τα αόρατα, είτε Θρόνοι, είτε Κυριότητες, είτε Αρχές, είτε Εξουσίες, είτε Δυνάμεις», είτε στρατιές Αγγέλων, είτε επιστασίες Αρχαγγέλων.
Επειδή είναι φυσικό η αρχή να προηγείται από αυτά που την ακολουθούν, αναγκαστικά, όταν ο Μωϋσής, μιλώντας γι’ αυτά που δημιουργήθηκαν σε ορισμένο χρόνο, έθεσε πριν απ’ όλα τη φράση εκείνη που λέει: «Εν αρχή εποίησε» (Στην αρχή δημιούργησε ο Θεός). Γιατί, καθώς φαίνεται, υπήρχε κάτι και πριν από τη δημιουργία αυτού του κόσμου, κάτι το οποίον μπορούμε με τη διάνοιά μας θεωρητικά να εννοήσουμε, δεν εξιστορήθηκε όμως, γιατί δεν ήταν ακόμη κατάλληλο για αρχάριους και νηπιώδεις κατά τη γνώση. Υπήρχε μια κατάσταση προγενέστερη από τη δημιουργία του κόσμου, που ταίριαζε στις υπερκόσμιες δυνάμεις, (στους Αγγέλους), υπέρχρονη, αιώνια, παντοτινή (ο Θεός).

β. Δημιουργός των Αγγέλων ο Υιός του Θεού.
Την εμφάνιση και ύπαρξη των αγγέλων την έδωσε ο Δημιουργός Λόγος, ο ποιητής των όλων, τον αγιασμό όμως μετέδωσε σ’ αυτούς το Άγιο Πνεύμα. Γιατί οι άγγελοι δεν δημιουργήθηκαν σε νηπιακή κατάσταση και έπειτα σιγά-σιγά έγιναν τέλειοι με την άσκηση και έτσι έγιναν άξιοι να δεχθούν το Άγιο Πνεύμα- αλλά από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής τους είχαν μέσα στη φύση τους την αγιότητα• ήταν κατά κάποιον τρόπο ζυμωμένη (η αγιότητα), με την ουσία τους. Γι’ αυτό πολύ δύσκολα πέφτουν στην κακία, αφού από την αρχή σαν με κάποια βαφή ασφαλίστηκαν και ισχυροποιήθηκαν από την αγιότητα και είναι με τη χάρη του Αγ. Πνεύματος σταθεροί στην αρετή.

γ. Η φύση των Αγγέλων
Όπως ο καυτήρας (με τον οποίο γίνονται οι καυτηριάσεις) είναι μαζί με τη φωτιά, είναι όμως άλλο πράγμα το υλικό του καυτήρα και άλλο η φωτιά, έτσι προκειμένου και για τις αγγελικές δυνάμεις η ουσία τους είναι πνεύμα αεριώδες ή ίσως άϋλη φωτιά, σύμφωνα με την Αγία Γραφή: «Ο Θεός είναι εκείνος που έπλασε τους αγγέλους του ταχείς σαν ανέμους (πνεύματα) και τους άϋλους λειτουργούς, που Τον υπηρετούν, φωτεινούς σαν φλόγα φωτιάς». Γι’ αυτό και βρίσκονται σε ένα κάθε φορά τόπο και γίνονται ορατοί, επειδή εμφανίζονται στους άξιους με τη μορφή των δικών τους σωμάτων (των άξιων).
Ο αγιασμός λοιπόν, ενώ είναι έξω από την ουσία τους, συντελεί να φτάσουν στην τελειότητα με την κοινωνία τους (τη στενή τους σχέση) με το Άγιο Πνεύμα. Διατηρούν όμως την αξία τους με την επιμονή τους στο καλό. Και έτσι μένουν ελεύθεροι και αυτεξούσιοι, όμως ουδέποτε εκπίπτουν από την αφοσίωσή τους στο όντως αγαθό, που είναι ο Θεός.
Ανέβα, σε παρακαλώ, με τη σκέψη και κοίταξε την αγγελική κατάσταση, εάν αρμόζει σ’ αυτούς κάποια άλλη κατάσταση έκτος από αυτή της χαράς και της ευθυμίας. Γιατί καταξιώθηκαν να παραστέκουν κοντά στο Θεό και να απολαμβάνουν το ανέκφραστο κάλλος της δόξας του Δημιουργού μας. Ο απόστολος λοιπόν, παρακινώντας να ακολουθήσουμε κι εμείς τη ζωή εκείνη, μας διέταξε να χαίρουμε πάντοτε.
Δεν υπάρχει στους αγγέλους εριστικότητα ούτε φιλονικία ούτε αμφισβήτηση• τα πάντα ανήκουν στον καθένα και όλοι αποθηκεύουν για τους εαυτούς τους ολόκληρα τα καλά. Γιατί ο πλούτος των αγγέλων δεν είναι ύλη, που περιγράφεται, που χρειάζεται διαίρεση, όταν παραστεί ανάγκη να διανεμηθεί σε περισσότερους, αλλ’ είναι άϋλη περιουσία και ο πλούτος είναι διανοητικός. Και γι’ αυτό τα καλά παραμένουν ολόκληρα στη διάθεση του καθενός και τους κάνουν όλους ισότιμα πλουσίους, γιατί παρέχουν σ’ αυτούς βέβαια και ασφαλή τη δική τους περιουσία. Γιατί η θέα του ύψιστου αγαθού και η βεβαιότατη κατοχή των αρετών είναι θησαυρός των αγγέλων, προς αυτά δε μπορούν να βλέπουν όλοι και να παίρνει ο καθένας ολόκληρη τη γνώση και την περιουσία τους (την πνευματική).
Οι άγιες αγγελικές δυνάμεις, από την επικοινωνία τους με το εκ φύσεως Άγιο Πνεύμα αποκτούν τον αγιασμό, που έχει διαποτίσει ολόκληρη την ύπαρξή τους και έχει ταυτιστεί με τη φύση τους. Η διαφορά τους από το Άγιο Πνεύμα είναι η εξής: σ’ Αυτό η αγιοσύνη υπάρχει εκ φύσεως, ενώ οι άγγελοι αγιάζονται από τη μέθεξή τους στο Άγιο Πνεύμα. Όμως τα όντα εκείνα, που απόκτησαν το αγαθό εξ υστέρου και το έλαβαν από κάπου αλλού (όπως οι άγγελοι που δεν έχουν το αγαθό εκ φύσεως), έχουν τη δυνατότητα της πτώσεως στο κακό. Γιατί διαφορετικά δεν θα έπεφτε ο εωσφόρος, που ανατέλλει το πρωί, ούτε θα συντριβόταν πάνω στη γη, αν εκ φύσεως δεν είχε τη δυνατότητα να γίνει χειρότερος.
Οι άγγελοι δεν επιδέχονται καμία αλλοίωση. Γιατί κανείς ανάμεσα στους αγγέλους δεν είναι παιδί, ούτε νεαρός, ούτε γέροντας, αλλά παραμένουν στην κατάσταση στην οποίαν επλάστηκαν από την αρχή, και η σύ¬στασή τους (η ουσία τους) διατηρείται ακέραια (πλήρης) και αμετάτρεπτη (αμετάβλητη).
δ. Το έργο των Αγγέλων
Έργο των αγγέλων είναι να δοξολογούν το Θεό. Όλη η επουράνια στρατιά ένα έργο έχει, αυτό¬ να δοξολογεί τον Κτίστη. Όλη η κτίση, και η βουβή, και εκείνη που έχει φωνή, η υπερκόσμια και η επίγεια δοξάζει τον Πλάστη.
Οι φύλακες άγγελοι της ζωής μας με περισσότερη αφοσίωση παραμένουν κοντά σ’ εκείνους που έχουν καθαρθεί με τη νηστεία… Άγγελοι είναι αυτοί που κάνουν την απογραφή των νηστευτών σε κάθε Εκκλησία. Και ο απόστολος Παύλος λοιπόν επειδή γνώριζε ότι οι άγγελοι έχουν επιταχθεί (επιστρατευτεί) τρόπον τινά ως παιδαγωγοί ή παιδονόμοι των ανθρώπων, τους επικαλέστηκε ως μάρτυρες.
Ότι συνοδεύει καθένα από τους πιστούς ένας άγγελος, που σαν κάποιος παιδαγωγός και κηδεμόνας διευθύνει τη ζωή μας, κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί, αρκεί να θυμηθεί τα λόγια του Κυρίου, που είπε: «Να μην περιφρονήσετε ούτε ένα από τους μικρούς αυτούς, γιατί οι φύλακες άγγελοί τους, έχουν παρρησία ενώπιον του Θεού και ατενίζουν πάντοτε το πρόσωπο του Πατέρα μου, που είναι στους ουρανούς. Και ο ψαλμωδός λέει: «Ο άγγελος του Κυρίου θα περικυκλώσει εκείνους που Τον φοβούνται (και θα τους γλυτώσει από κάθε κίνδυνο)». Επίσης: «Ο άγγελος που με έσωσε, όταν ήμουν νέος». Και πολλά άλλα παρόμοια χωρία.
«Άγγελος Κυρίου θα περικυκλώσει όσους τον φοβούνται και θα τους γλυτώσει από κάθε κίνδυνο». Κοντά στον καθένα που πιστεύει βρίσκεται διαρκώς άγγελος Κυρίου, εάν δεν τον διώξουμε εμείς με τα πονηρά έργα μας. Γιατί, όπως τις μέλισσες τις διώχνει μακριά ο καπνός, και τα περιστέρια τα απομακρύνει η δυσωδία, έτσι και τον άγγελο, που είναι φύλακας της ζωής μας, τον απομακρύνει η άξια πολλών δακρύων και δυσώδης αμαρτία. Αν έχεις μέσα στη ψυχή σου έργα άξια να τα προστατεύουν οι άγγελοι, και εάν κατοικεί μέσα σου ένας νους πλούσιος στη θέα και στη γνώση της αλήθειας, αναγκαστικά τότε, εξαιτίας του πλούτου των πολύτιμων έργων της αρετής σου, ο Θεός θα τοποθετήσει κοντά σου φρουρούς και φύλακες και θα σε περιφρουρήσει με αγγελική φρουρά. Πρόσεξε δε πόσο δυνατή είναι η φύση των αγγέλων. Γιατί ο ένας άγγελος συγκρίνεται με ολόκληρο στράτευμα και πολυάριθμη παράταξη. Εξαιτίας του μεγέθους του φύλακά σου, ο Κύριος σου χαρίζει πολυάριθμη παράταξη. Λόγω δε της δύναμης του αγγέλου, σε περιτειχίζει κατά κάποιο τρόπο από παντού με τη δική του ασφάλεια. Αυτή τη σημασία έχει η λέξη «κύκλω» (γύρω-γύρω). Γιατί, όπως τα τείχη των πόλεων χτίζονται γύρω από αυτές και εμποδίζουν από παντού τις επιθέσεις των έχθρων, έτσι και ο άγγελος σε προφυλάσσει σαν προπύργιο από τα έμπροσθεν μέρη και φυλάσσει και τα όπισθεν. Αλλά και τις άλλες δύο πλευρές δεν τις αφήνει αφύλακτες. «Γι’ αυτό θα πέσουν στο πλευρό σου νεκροί χίλιοι άνθρωποι και από τα δεξιά σου θα πέσουν δέκα χιλιάδες, εσένα όμως δεν θα σε πλησιάσει καμιά προσβολή του εχθρού», «γιατί θα δώσει εντολή ο Κύριος στους αγγέλους Του να σε προστατεύσουν».
Ο θάνατος εξουσίαζε όλους τους ανθρώπους από την εποχή του Αδάμ μέχρι το Μωσαϊκό νόμο, έως ότου ήλθε ο αληθινός ποιμένας, που θυσίασε τη ζωή του για τα πρόβατά του, και έτσι, αφού τους ανέστησε μαζί με τον εαυτό του και τους έβγαλε από τη φυλακή του άδη το πρωί της αναστάσεως, τους παρέδωσε στους ευθείς στο χαρακτήρα ειλικρινείς και δίκαιους, δηλαδή στους αγίους αγγέλους του, για να τους ποιμαίνουν. «Και θα τους εξουσιάσουν πολύ γρήγορα οι δίκαιοι». Γιατί κοντά σε κάθε πιστό υπάρχει και ένας άγγελος, άξιος να βλέπει τον ουράνιο Πατέρα. Αυτοί λοιπόν οι «ευθείς» και δίκαιοι άγγελοι θα εξουσιάσουν αυτούς που ελευθερώθηκαν από την πικρότατη δουλεία, και θα εξουσιάσουν αυτούς που έφθασαν έγκαιρα, δηλαδή εκείνους που πρόλαβαν την ανατολή του φωτός.
Οι άγγελοι λαμβάνονται ως βοηθοί των ομοδούλων (των αγίων) και αξιόπιστοι μάρτυρες της αλήθειας… Κοντά στον Κριτή θα βρίσκονται άγγελοι, όταν θα έλθει με τη δόξα του ουράνιου Πατέρα Του να κρίνει τον κόσμο με δικαιοσύνη. Γιατί, όπως είπε ο Κύριος: «Αυτός που θα με ομολογήσει ως Θεό και σωτήρα μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω και εγώ ως οπαδό μου μπροστά στους αγγέλους του Θεού».

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Αναρτήθηκε από τον/την fdathanasiou στο Φεβρουαρίου 13, 2011 in ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ,ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ-ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΗΧΗΣΗΣ, ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

"Πώς θα έπρεπε να ζει η Εκκλησία το μυστήριό της και πως δυστυχώς λειτουργούμε σήμερα"

"Πώς θα έπρεπε να ζει η Εκκλησία το μυστήριό της
και πως δυστυχώς λειτουργούμε σήμερα"

«Απολιπών τον βίον ο Αρχιερεύς των Ιεροσολύμων Ζαχαρίας (609-632),

συνηθροίσθη όλον το πλήθος εις την Εκκλησίαν και κλείσαντες τάς πύλας του Ναού και σφραγίσαντες επιμελώς,
ανέμενον έξωθεν, ίνα ίδωσι ποίον Αρχιερέα και Ποιμένα θέλει τους εξαποστείλει ο Θεός,
διότι τοιαύτην καλήν συνήθειαν είχον οι άνθρωποι εκείνοι.
Οπόταν δηλαδή ήθελον να εκλέξουν νέον Αρχιερέα, έκλειον καλώς τας θύρας του Ναού
και όστις ήθελε δυνηθή να ανοίξη αυτάς διά προσευχής, εκείνον ευθύς ως άξιον εχειροτονούσαν.
Τότε λοιπόν, ως υπό θείας Χάριτος οδηγηθείς ο ιερός Μόδεστος, έφθασεν εις τάς πύλας του Ναού
και ευθύς διά της προσευχής του αι θύραι ηνοίχθησαν
και ο θείος Μόδεστος Αρχιερεύς του Θεού αποκατεστάθη, διά την απλότητα, την καθαρότητα και την αγάπην την οποίαν είχεν εις τον Θεόν.
Χειροτονηθείς δε Αρχιερεύς ο Άγιος και αγωνιζόμενος καθ΄ εκάστην έτι περισσότερον,
του εδόθη τοιαύτη Χάρις εκ Θεού και τοιαύτη πλουσιωτάτη δύναμις,
ώστε εκτός από τα άλλα θαύματα και τας ιατρείας, τας οποίας έκαμεν εις τους ανθρώπους, εθεράπευε και τα ζώα».

(Από τον Συναξαριστήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών, τόμος ΙΒ σελ.521)